marianvigo

E unha ledicia poder comunicarse deste xeito; quen lle dera a miña aboa que sempre chorou por eses fillos emigrantes que non voltou a ver na súa vida. Cánto a boto en falta¡ Sempre animosa a pesares do dor no seu corazón. Daría algo por tela o meu lado e compartir cos nos os o mellor e como non o peor tamén, que é moito máis doado de levar si repartimos a carga. Na túa honra miña queridiña aboa Lisa¡